Leiðbeiningar um upphaf og lok ráðninga kennara í framhaldsskólum - október 1999

ALMENNT

Um ráðningar kennara í framhaldsskólum fer eftir ákvæðum laga nr. 70/1996 um réttindi og skyldur starfsmanna ríkisins (hér eftir nefnd starfsmannalögin), laga nr. 80/1996 um framhaldsskóla, laga nr. 86/1998 um lögverndun á starfsheiti og starfsréttindum grunnskólakennara, framhaldsskólakennara og skólastjóra og stjórnsýslulaga nr. 37/1993.

Í leiðbeiningum þessum er að finna sýnishorn bréfa. Áréttað er að nauðsynlegt er að samning bréfa taki mið af hverju tilviki fyrir sig og að þau sýnishorn bréfa sem fylgja leiðbeiningum þessum eru einungis til viðmiðunar

AUGLÝSINGAR

skal auglýsa öll störf opinberlega samkvæmt reglum sem settar skulu af fjármálaráðherra. Þær reglur hafa verið settar og eru nr. 464/1996. Áður en starf kennara er auglýst þarf að huga vel að því að starfið rúmist innan fjárheimilda skólans.

Skv. 2. mgr. 18. gr. laga nr. 86/1998 skal auglýsa öll laus kennslustörf í framhaldsskólum og gildir þá einu hvort um er að ræða fullt starf kennara eða hlutastarf. Skal umsóknarfrestur vera a.m.k. tvær vikur frá birtingu auglýsingar sbr. 2. gr. reglna nr. 464/1996. Í auglýsingum skal tilgreina í hvaða kennslugrein / kennslugreinum eða á hvaða sérsviði eru laus störf. Heimilt er þó að ráða framhaldsskólakennara til tímabundinnar forfallakennslu eða afleysinga og aðra sérfræðinga, sbr. 2. mgr. 15. gr. laga nr. 86/1998 og 7. gr. rgj. nr. 694/1998 um lögverndun á starfsheiti framhaldsskólakennara, án undangenginnar auglýsingar. Þurfi að endurauglýsa skal umsóknarfrestur að öllu jöfnu framlengdur um tvær vikur.

Laust starf framhaldsskólakennara telst nægjanlega auglýst ef auglýst er annað hvort þannig:

• Að auglýsing birtist að minnsta kosti einu sinni í einu dagblaði sem gefið er út á landsvísu eða
• að auglýsing sé lesin eða birtist að minnsta kosti þrisvar sinnum í tengslum við hádegis- eða kvöldfréttatíma ljósvakamiðils sem nær til alls landsins.

Í auglýsingu um laust starf skulu að minnsta kosti vera upplýsingar um eftirfarandi:

• Hver veitir nánari upplýsingar um starf.
• Hvert á umsókn að berast.
• Hvort hún eigi að vera á sérstökum eyðublöðum og ef svo er hvar sé hægt að fá þau.
• Umsóknarfrestur.
• Hvaða starf/starfssvið er um að ræða. Þar komi fram lýsing sem sé nægjanlega greinargóð til þess að væntanlegur umsækjandi geti gert sér glögga grein fyrir því í hverju starfið felst.
• Starfshlutfall.
• Hvaða menntunar- og/eða hæfniskröfur gerðar eru til starfsmanns.
• Hvaða starfskjör eru í boði.
• Stjórnunarleg staða starfsins innan stofnunar/ríkisfyrirtækis.
• Hvenær starfsmaður skuli hefja störf.
• Að öllum umsóknum verði svarað þegar ákvörðun um ráðningu hefur verið tekin.

Umsækjendur skulu sækja um kennarastarf til skólameistara og leggja með afrit af gögnum um menntun og fyrri störf ásamt afriti af leyfisbréfi til að bera heitið framhaldsskólakennari sé það fyrir hendi.

RÁÐNINGAR KENNARA

Skólameistari ræður kennara framhaldsskóla að höfðu samráði við skólanefnd. Um fjölda starfsmanna og skiptingu starfa fer eftir stærð og gerð skóla og fjárveitingu hverju sinni.

Til þess að verða ráðinn til kennslu í framhaldsskóla skal umsækjandi hafa öðlast leyfi menntamálaráðherra til þess að nota starfsheitið framhaldsskólakennari. Heimilt er að veita undanþágu frá þessu skilyrði, sbr. 20. gr. laga nr. 86/1998. Jafnframt þarf viðkomandi að fullnægja almennum hæfisskilyrðum 6. gr. starfsmannalaganna.

Hafi umsækjandi um stöðu kennara ekki réttindi til kennslu við framhaldsskóla skal fara með umsókn hans samkvæmt ávæðum 20. gr. laga nr. 86/1998.

Í 18. gr. laga nr. 86/1998 segir að stefnt skuli að því að kennararáðningum sé lokið fyrir 1. maí ár hvert. Nauðsynlegt er því að auglýsa öll kennarastörf tímanlega ár hvert. Sæki enginn framhaldsskólakennari um auglýst starf ber að ítreka auglýsinguna.

Skólameistari vinnur úr umsóknum sem berast og kynnir sjónarmið sín fyrir skólanefnd og tekur fram hverja hann telur rétt að ráða. Við val á milli umsækjenda er skylt að taka tillit til menntunar, kennsluferils, starfsreynslu og umsagna um starfshæfni umsækjenda, sbr. 4.mgr. 18. gr. laga nr. 86/1998.

Við meðferð umsókna og ráðninga í kennarastarf ber skólameistara að gæta þess, að hann sé ekki sjálfur vanhæfur í skilningi 3. gr. stjórnsýslulaga nr. 37/1993, til að fjalla um umsóknirnar, t.d. vegna ættartengsla við einn eða fleiri umsækjendur. Skólameistari víkur sæti ef um vanhæfi er að ræða og tekur menntamálaráðherra þá ákvörðun um hver skuli koma í hans stað.

Þegar skólameistari hefur ákveðið að ráða framhaldsskólakennara skal honum tilkynnt það sem fyrst, en öðrum umsækjendum send bréf þar sem umsóknir þeirra eru þakkaðar og þær endursendar ásamt fylgigögnum. Hafa ber í huga að skv. 3. mgr. 7. gr. starfsmannalaganna er skylt, sé þess óskað, að veita almenningi aðgang að upplýsingum um nöfn og stafsheiti umsækjenda þegar umsóknarfrestur er liðinn. Því þurfa skólameistarar að útbúa lista yfir nöfn og starfsheiti umsækjenda áður en umsóknirnar eru endursendar.

Í undantekningartilfellum, þar sem hvorki skólameistari né að minnsta kosti tveir skólanefndarmenn mæla með ráðningu framhaldsskólakennara sem sótt hefur um starf, og ákveðið er því að sækja til undanþágunefndar framhaldsskóla um heimild til að lausráða starfsmann án réttinda til kennslustarfs, skal umsækjendum greint frá því. Að fengnum úrskurði undanþágunefndar skal umsækjendum svo fljótt sem auðið er greint skriflega frá lyktum málsins. Sjá 20. gr. laga 86/1998 sbr. rg. nr. 699/1998 um undanþágunefnd framhaldsskóla.

Ráðningarsamningar skulu vera skriflegir. Framhaldsskólakennarar skulu ráðnir til starfa ótímabundið með gagnkvæmum uppsagnarfresti. Skal sá frestur vera þrír mánuðir að loknum reynslutíma, nema um annað sé samið í kjarasamningi.

Heimilt er þó að ráða framhaldsskólakennara til starfa tímabundið og er unnt að taka fram í ráðningarsamningi að segja megi slíkum samningi upp af hálfu annars hvors aðila áður en ráðning fellur sjálfkrafa úr gildi við lok samningstíma. Tímabundin ráðning skal þó aldrei vara samfellt lengur en tvö ár. Sjá nánar ákvæði 8. gr., 41. gr. og 42. gr. starfsmannalaga og reglur nr. 351/1996 um form ráðningarsamninga og skyldu til að upplýsa starfmenn um ráðningarkjör. Starfsmann sem fengið hefur undanþágu til að kenna í framhaldsskóla má ekki ráða lengur en í eitt ár og ekki endurráða án þess að starf hans hafi verið auglýst.

STARFSLOK

Skólameistarar eru hvattir til að kynna sér vandlega IX. kafla starfsmannalaganna er fjallar um starfslok. Hér verður einungis fjallað um starfslok á grundvelli uppsagnar. Í því sambandi er rétt að árétta að starfslok vegna aldurs verða ekki sjálfkrafa, heldur skal starfsmanni jafnan sagt upp störfum frá og með næstu mánaðamótum eftir að hann nær 70 ára aldri, sbr. 2. mgr. 43. gr. starfsmannalaga.

Forstöðumaður stofnunar hefur rétt til að segja starfsmanni upp störfum eftir því sem fyrir er mælt í ráðningarsamningi sbr. 43. gr. starfsmannalaganna. Þá kveður 44. gr. starfsmannalaganna á um tiltekna málsmeðferð, þegar uppsögn á rætur að rekja til atvika sem tilgreind eru í 21. gr. starfsmannalaganna.

Heimild skólameistara til að segja framhaldsskólakennara upp störfum fer eftir því sem fyrir er mælt í ráðningarsamningi, það er ákvæði um uppsagnarfrest. Ef slíku samningsákvæði er til að dreifa er lagagrundvöllur uppsagnar jafnan 43. gr. starfsmannalaganna. Í þeim tilvikum sem uppsögn á rætur að rekja til ástæðna sem greindar eru í 21. gr. starfsmannalaga, það er ástæðna er varða viðkomandi starfsmann, er lagagrundvöllurinn hins vegar 44. gr. sömu laga. Miklu máli skiptir að ljóst sé á grundvelli hvors lagaákvæðisins viðkomandi starfsmanni er sagt upp störfum, því aðferðirnar eru ólíkar.

Bent skal á að skv. 2. mgr. 44. gr. starfsmannalaganna á starfsmaður í öllum tilvikum rétt á eftirfarandi rökstuðningi fyrir uppsögn. Eðlilegt er að slíkt sé tekið fram í uppsagnarbréfi sbr. nánar hér á eftir.

1. Uppsögn skv. ráðningarsamningi.

Í samræmi við 43. gr. starfsmannalaganna hefur skólameistari rétt til að segja framhaldsskólakennara upp störfum, eftir því sem fyrir er mælt í ráðningarsamningi. Þetta gildir þó ekki um þá framhaldsskólakennara, sem skipaðir voru til starfans eins og nánar verður vikið að hér á eftir. Gagnkvæmur uppsagnarfrestur samkvæmt ráðningarsamningi framhaldsskólakennara er þrír mánuðir sbr. 41. gr. starfsmannalaganna og 16. gr. laga nr. 86/1998 þegar um ótímabundna ráðningarsamninga er að ræða. Í framangreindum lagaákvæðum er ekki kveðið á um hversu langur uppsagnarfrestur skuli vera þegar um tímabundna ráðningarsamninga við framhaldsskólakennara er að ræða. Til samanburðar skal hins vegar bent á að samkvæmt 19. og 20. gr. laga nr. 86/1998 er uppsagnarfrestur stundakennara og leiðbeinenda, sem eru alltaf ráðnir tímabundið til starfa, þrír mánuðir. Þá skal bent á að samkvæmt fyrirmynd að eyðublaði fyrir ráðningarsamninga, sem fármálaráðuneytið og fulltrúar ASÍ, BSRB og BHM komu að, þá er gert ráð fyrir því að uppsagnarfrestur tímabundinna samninga sé einn mánuður.

Mikilvægt er að hafa í huga, að ekki er heimilt að segja upp barnshafandi konu né foreldri í barnsburðarleyfi nema gildar ástæður séu fyrir hendi. Það sama gildir um kennara sem er trúnaðarmaður á vinnustað. Sem dæmi um uppsögn ráðningarsamnings þar sem 43. gr. á í hlut, er uppsögn á grundvelli rekstrarlegra ástæðna. Þar er um að ræða tilvik sem ekki varða starfsmanninn sjálfan, heldur skipulags eða rekstrarlegar forsendur. Í því sambandi verður þó að hafa í huga, að í 5. mgr. ákvæðis til bráðabirgða í starfsmannalögunum kemur fram, að ef starf er lagt niður eigi starfsmaður, sem skipaður hefur verið eða ráðinn í þjónustu ríkisins fyrir gildistöku laganna og fallið hefur undir lög nr. 38/1954, en telst ekki embættismaður skv. 22. gr. starfsmannalaganna, rétt til bóta er nemi launum í sex mánuði, ef hann hefur verið í þjónustu ríkisins skemur en í 15 ár, en ella í tólf mánuði. Þá kemur fram í 6. mgr. ákvæðis til bráðabirgða í starfsmannalögunum, að ef starf hefur verið lagt niður fyrir gildistöku laganna, haldi þeir starfsmenn sem starfinu gegndu og féllu undir lög nr. 38/1954, forgangsrétti til starfa í fimm ár frá því að starfið var lagt niður.

Uppsagnarbréf á grundvelli 43. gr. starfsmannalaga gæti verið efnislega eftirfarandi:

N.N. heimilisfang	staður, dags.
Hér með er yður sagt upp störfum framhaldskólakennara með X mánaða fyrirvara í samræmi við ákvæði ráðningarsamnings, dags. þann X. og 43. gr. laga um réttindi og skyldur starfsmanna ríkisins nr. 70/1996. Starfslok yðar verða frá og með 1. X-mánuð nk. og munu launagreiðslur falla niður frá og með sama tíma. Vakin er athygli á heimild yðar til þess að óska eftir rökstuðningi fyrir uppsögn þessari, sbr. 2. mgr. 44. gr. fyrrnefndra laga nr. 70/1996.
__________________________ Undirskrift skólameistara.

2. Uppsögn vegna atvika sem varða viðkomandi starfsmann.

Í 44. gr. starfsmannalaganna kemur fram að skylt sé að veita starfsmanni áminningu skv. 21. gr. sömu laga, ef uppsögnin á rætur að rekja til ástæðna sem þar eru greindar. Um er að ræða þau tilvik skv. 21. gr., þegar viðkomandi starfsmaður hefur sýnt í starfi sínu óstundvísi eða aðra vanrækslu, óhlýðni við löglegt boð eða bann yfirmanns síns, vankunnáttu eða óvandvirkni í starfi, hefur ekki náð fullnægjandi árangri í starfi, hefur verið ölvaður í starfi eða framkoma hans eða athafnir í því eða utan þess þykja að öðru leyti ósæmilegar, óhæfilegar eða ósamrýmanlegar starfinu skal skólameistari gefa honum kost á að tala máli sínu ef það er unnt. Ef uppsögn kemur til að undangenginni áminningu skiptir öllu máli að áminningin sé rétt framkvæmd, enda mörg dæmi um að á gildi áminningar hafi reynt fyrir dómi.

Áminning er stjórnvaldsákvörðun og fer um hana eftir almennum sjónarmiðum stjórnsýsluréttar, auk þeirra málsmeðferðarreglna, sem fram koma í starfsmannalögunum, sbr. 2. mgr. 2.gr. stjórnsýslulaga nr. 37/1993. Í samræmi við það ber við framkvæmd áminningar að gæta að þremur mjög mikilvægum atriðum. Í fyrsta lagi þarf að gæta að rannsóknarreglu stjórnsýsluréttarins, í öðru lagi verður að gæta að andmælarétti starfsmannsins og í þriðja lagi verður að boða áminningu með tilteknum hætti. Verður nú nánar vikið að hverju þessara atriða fyrir sig.

a) Rannsóknarreglan.

Komi til greina að veita tilteknum starfsmanni áminningu, þarf að hafa í huga rannsóknarreglu stjórnsýsluréttarins, en sú regla gerir kröfu um að mál sé nægilega upplýst, áður en ákvörðun er tekin í því. Í samræmi við regluna er nauðsynlegt að þess sé gætt, að allra nauðsynlegra gagna hafi verið aflað og aðrar þær ráðstafanir gerðar, sem nauðsynlegar eru til að upplýsa málið. Í því sambandi getur verið nauðsynlegt að senda viðkomandi starfsmanni bréf og óska eftir tilteknum upplýsingum, sem gætu varpað ljósi á málið. Þegar málið er eins vel upplýst og mögulegt er, og ljóst þykir að veita eigi starfsmanninum áminningu, þarf að boða áminninguna með tilteknum hætti.

b) Andmælaréttur

Almenna ákvæðið um andmælarétt er að finna í 13. gr. stjórnsýslulaga, þar sem segir að aðili máls skuli eiga þess kost að tjá sig um efni máls áður en stjórnvald tekur ákvörðun í því, enda liggi ekki fyrir í gögnum málsins afstaða hans og rök fyrir henni eða slíkt sé augljóslega óþarft. Þá hafa starfsmannalögin að geyma sérstakt ákvæði í 21. gr. um andmælarétt, þar sem segir að það beri að veita starfsmanni kost á að tjá sig um fyrirhugaða áminningu og einstaka efnisþætti hennar. Í því sambandi er nauðsynlegt að skýrlega sé tilgreint í hverjum efnum starfmaðurinn hefur ekki sinnt starfsskyldum sínum. Að öðrum kosti getur starfsmaður ekki gætt lögmætra hagsmuna sinna.

c) Boðun áminningar.

Varðandi boðun áminningar þá segir í niðurlagi 21. gr. starfsmannalaganna að gefa skuli starfsmanni kost á að tala máli sínu, áður en að honum er veitt áminning. Þar sem áminning getur síðar verið grundvöllur þess að starfsmanni sé sagt upp störfum skv. 44. gr. starfsmannlaganna, er mikilvægt að andmælaréttur hans sé virtur. Sönnunarbyrðin fyrir því að andmælaréttur starfsmannsins hafi verið virtur hvílir á forstöðumanni viðkomandi stofnunar, enda stendur það honum nær að tryggja sönnun um slíkt atriði. Svo virðist sem dómstólar geri nokkuð strangar kröfur til sönnunar, eins og sjá má t.d. í dómi Hæstaréttar frá 25. febrúar 1999 (Svæðisskrifstofa málefna fatlaðra Suðurlandi gegn Elsu Jónsdóttur.) Til þess að tryggja sönnun skv.
framansögðu er varlegast að boða viðkomandi starfsmanni fyrirhugaða áminningu bréflega. Væri réttast að senda slíkt bréf annað hvort sem ábyrgðarbréf eða afhenda starfsmanninum bréfið gegn kvittun fyrir móttöku á því. Boðunarbréfið gæti verið efnislega eftirfarandi:

Varðandi ofangreint form af bréfi, skiptir miklu máli að lýst sé nákvæmlega við hvaða atriði í 21. gr. starfsmannalaganna tilteknar ávirðingar eiga og því öruggast að hafa umrætt lagaákvæði við hendina þegar bréfið er samið.

Þegar búið er að senda starfsmanni boð um að til standi að veita honum áminningu, er tryggt að honum er gefinn kostur á því að koma að sjónarmiðum sínum áður en endanleg ákvörðun er tekin um að veita honum áminninguna. Með öðrum orðum er búið að gæta þess, að starfsmaðurinn njóti andmælaréttar síns í skilningi 13. gr. stjórnsýslulaga og 21. gr. starfsmannalaga. Það er ekki fyrr en starfsmaður hefur talað máli sínu og/eða að liðnum þeim fresti sem starfsmaður fær til að tala máli sínu, sem hægt er að segja að andmælaréttar hans hafi verið gætt.

Mikilvægt er að áminning sé gefin í tímalegum tengslum við verknaðinn sem verið er að veita áminningu fyrir og í því sambandi er ágæt regla að miða ekki við lengri tíma en tvær vikur í þessu sambandi. Í einstaka tilvikum geta aðstæður verið þannig að um lengri tíma sé að ræða, t.d. ítrekaðar fjarvistir frá vinnu án ásættanlegra ástæðna, en mikilvægt er að ekki sé látinn líða lengri tími í þessu sambandi en nauðsynlegt er.

Upplýsa verður starfsmanninn hverju það varði ef hann sinnir ekki kröfum um að ráða bót á misfellum í starfi sínu.

d) Áminningin sjálf.

Varðandi efni áminningarbréfs sem kæmi í kjölfarið á skriflegri boðun mætti orða það með eftirfarandi hætti:

Bæti starfsmaðurinn ekki ráð sitt, eftir að búið er að gæta allra form- og efnisreglna við veitingu áminningar, er unnt að segja honum upp starfi í samræmi við 44. gr. starfsmannalaganna. Nauðsynlegt er líkt og við veitingu áminningar að upplýsa málið áður en ákvörðun um uppsögn er tekin. Þá þarf að gæta að rétti starfsmanns til að tjá sig um ástæður uppsagnar áður en hún tekur gildi. Sé starfsmanni sagt upp með fyrirvara er heimilt að gefa honum kost á að tjá sig á uppsagnarfrestinum.

Uppsagnarbréf á grundvelli 44. gr. starfsmannalaga gæti verið efnislega eftirfarandi:

e) Starfsmenn sem skipaðir voru eða æviráðnir fyrir gildistöku starfsmannalaganna.

Um starfslok þeirra starfsmanna ríkisins, sem skipaðir hafa verið eða ráðnir í störf ótímabundið, án gagnkvæms uppsagnarfrests, fyrir gildistöku starfsmannalaganna, gilda ákvæði 25. gr. og VI. kafla starfsmannalaganna eftir því sem við á. Um er að ræða sömu ákvæði laganna og gilda um embættismenn.

Í 2. mgr. 26. gr. starfsmannalaganna segir að rétt sé að veita embættismanni lausn um stundarsakir ef þar til greindar ástæður eru fyrir hendi. Óheimilt er að veita slíka lausn um stundarsakir af ástæðum sem tilgreindar eru í 2. mgr. 26. gr., nema að starfsmanninum hafi áður verið veitt áminning skv. 21. gr. laganna og honum gefinn kostur á að bæta ráð sitt. Um form og efni slíkrar áminningar gildir það sama og rakið var hér að framan.

Í 3. mgr. 26. gr. starfsmannalaganna segir að hafi embættismaður fjárreiður eða bókhald með höndum, megi veita honum lausn um stundarsakir ef ætla má eða víst þykir að óreiða sé á bókhaldi eða fjárreiðum, bú hans er tekið til gjaldþrotaskipta eða hann leitar nauðasamninga. Sama er ef embættismaður er grunaður um háttsemi sem hefði í för með sér sviptingu réttinda skv. 68. gr. almennra hegningarlaga nr. 19/1940.

Ef viðkomandi starfmaður óskar skal rökstyðja ákvörun um lausn um stundarsakir og ef annað stjórnvald en ráðherra hefur tekið þá ákvörðun, má bera hana undir hlutaðeigandi ráðherra sbr. 5.mgr. 26. gr. Skv. 4. mgr. 26. gr. skal lausn um stundarsakir jafnan vera skrifleg með tilgreindum ástæðum og skal starfsmanni gefinn kostur á að tjá sig um ástæður lausnar áður en hún tekur gildi, þegar lausn um stundarsakir byggir á 2. mgr. 26. gr. starfsmannalaganna. Annars er ekki skylt að gefa honum kost á að tjá sig um ástæður launsar áður en hún tekur gildi.

Skólameistari fer ávallt með vald til að veita áminningu, einnig gagnvart starfsmönnum með ráðherraskipun. Lausn um stundarsakir er einnig í höndum skólameistara þó að um skipaðan starfsmann sé að ræða, sbr. álit 27. gr. nefndar nr. 2/1997.

3. Fyrirvaralaus uppsögn.

Skv. 45. gr. starfsmannlaganna skal víkja starfsmanni úr starfi fyrirvaralaust ef hann hefur verið sviptur með fullnaðardómi rétti til að gegna því starfi. Hafi starfsmaður verið sviptur þeim rétti með dómi í héraði, skal í þeim dómi kveða á um hvort það ákvæði hans skuli þegar koma til framkvæmda eða fresta því, þar til ráðið verður hvort honum skuli skjóta til æðra dóms, eða þar til úrlausn æðra dóms er fengin.

Starfsmanni skal og víkja úr starfi fyrirvaralaust ef hann hefur játað að hafa gerst sekur um refsiverða háttsemi sem ætla má að hefði í för með sér sviptingu réttinda skv. 68. gr. almennra hegningarlaga.

LOKAORÐ

Áður en ákvörðun um uppsögn er tekin þarf grundvöllur hennar að liggja ljós fyrir, þ.e. hvort hún eigi rætur að rekja til sakar eða háttsemi starfsmannsins eða sé byggð á öðrum lögmætum ástæðum. Við framkvæmd uppsagnarinnar verður að gæta þess að skýrt sé, hver sé grundvöllur hennar. Komi upp ágreiningur um það og atvik gefa ekki glögga mynd af ástæðu uppsagnarinnar, hafa dómstólar lagt sönnunarbyrðina um það atriði á vinnuveitendur. Því er mjög mikilvægt að uppsögn sé skrifleg og fram komi glögglega á hvaða grunni hún er byggð. Ef starfmaður óskar þess, skal rökstyðja uppsögn skriflega.